De Beauceron

Land van herkomst: Frankrijk
Gebruikersdoel: Bewaken en drijven van de kudde 

Karakter van de beauceron

Volgens de rasstandaard moet hij rustig en moedig zijn; alle honden, die zonder reden agressief, angstig of overdreven schuw zijn, moeten op tentoonstellingen gediskwalificeerd worden. Ook buiten de showring is een Beauceron die zich zo gedraagt, een gevaar voor zijn omgeving. Maar op een tentoonstelling heeft men een goede gelegenheid om de toekomstige moeder, en als men geluk heeft ook de vader, van zijn hond te bekijken, want tentoonstellingen vormen een bron van stress voor de honden. Toch moet men ook een bezoek bij de fokker thuis in overweging nemen. De honden gedragen zich daar vaak heel anders. De Beauceron is niet meer of minder agressief dan de Rottweiler, want beide rassen, als ze met verstand gefokt worden en goed gesocialiseerd, zijn niet gevaarlijker dan andere grote honden. Zij hebben normaal gesproken een hoge prikkeldrempel en zijn niet zo snel uit hun evenwicht te brengen. Het spreekt vanzelf dat er altijd weer bekende uitzonderingen zijn, maar het behoort niet tot de rasstandaard of het wezen van de hond. Opvoedingsfouten zijn hier net zo schuldig als foute socialisering door de fokker. Door de verschillende fokdoelen zijn er ook in het karakter grote verschillen. Sommige Beaucerons zijn tegenover vreemden meer terughoudend dan andere. Het is precies zo met de bereidheid tot verdedigng van het gezin, het huis en het erf, die bij de ene hond meer uitgesproken is dan bij de andere. In de hierna volgende voorbeelden kan ik alleen vertellen over de ervaringen die ik met mijn eigen honden heb opgedaan. Maar een goede fokker zal graag bereid zijn, het karakter van zijn hond(en) uit te leggen
Korte geschiedenis Berger de beauce, Bas rouge zijn de namen die aan het eind van de 18 de eeuw werrden gebruikt om de oude herdershonden van de vlakte, die allen van hetzelfde type waren, namelijk kortharig aan de kop en met lange ruwe haren op het lichaam en met gecoupeerde oren, aan te duiden. Deze honden hadden op de 4 poten en op het lichaam brand aftekeningen, waardoor de hond zijn bijnaam " roodsok " kreeg. Normaal was de kleur van de vacht was zwart met brand, maar ook grijs , volledig zwart en geheel hele rode ( tankleurige ) honden kwamen voor. De honden werden geselecteerd en gefokt wegens hun vermogen op de kudde op de drijven en te bewaken.